نترس ...

نترس من اھل انتقام نيستم

نترس من اھل شکايت نيستم

سلاحم

قلم

دفتر

گریه

ھر وقت دلتنگت شوم

هر وقت دلم بھانه ي بودنت را بگيرد

ھر وقت بغض گلویم را سنگین کند

در سکوت گورستانی اتاقم

قلم را برمیدارم و

به یادت مینویسم ...

گاه شعری

گاه دلنوشته ی

و گاه می بافم خیال هایت را

هنوز که به آخرش نرسیده

صفحه ی کاغذی خیس میشود

باز عاشقت میشوم

باز بغض

باز گریه

باز گریه

باز گریه

نترس مردی از جنس گریه

هر شب در این حوالی ها

می خواست موهایت را ببافد !

م / ليلاخ